Zgodnie z ustawą o języku polskim generalną zasadą jest, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy używa się języka polskiego, jeżeli umowa ma być wykonana lub wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W szczególności umowy z zakresu prawa pracy sporządza się w języku polskim.

Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2005 r. w sprawie prowadzonej pod sygn. akt: K 38/04 wskazał, że język polski jako podstawowy instrument komunikacji zapewnia rozumienie treści nawiązywanych stosunków prawnych, co ma szczególnie istotne znaczenia dla stosunków pracowników jako de facto nierównorzędnych. Język polski jest dla zdecydowanej większości osób mieszkających lub pracujących w Polsce pierwszym językiem, wobec czego stanowi najlepiej znaną i rozumianą formę komunikacji.

Dopuszczalne jest jednak jednoczesne sporządzenie jednej lub wielu obcojęzycznych wersji umowy o pracę. Wówczas podstawą jej albo ich wykładni jest wersja umowy w języku polskim, o ile osoba świadcząca pracę jest obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyjątkiem od powyższej zasady jest sytuacja, w której umowa o pracę zostaje sporządzona wyłącznie w języku obcym. Takie rozwiązanie jest dopuszczalne o ile zostaną spełnione następujące warunki:

  1. następuje to na wniosek osoby świadczącej pracę;
  2. osoba ta została uprzednio pouczona o prawie do sporządzenia umowy o pracę w języku polskim i włada językiem, w którym umowa ma zostać sporządzona.

Praktycznym problemem pracodawców bywa tłumaczenie anglojęzycznych nazw stanowisk na język polski, np. product owner. Zasadą ponownie jest posłużenie się językiem polskim, jednakże w uzasadnionych przypadkach dopuszczalne jest użycie języka obcego. Podobne stanowisko zajęła w 2004 r. Rada Języka Polskiego. Ostatecznie obowiązek sporządzenia umowy o pracę w języku polskim spoczywa na pracodawcy. Warto zatem pamiętać, iż naruszenie przepisów ustawy o języku polskim zagrożone jest sankcją grzywny.

English